PL

Język polski

język indoeuropejski z grupy zachodniosłowiańskiej

Język polskipolszczyzna – język z grupy zachodniosłowiańskiej (do której należą również czeski, słowacki i języki łużyckie), stanowiącej część rodziny indoeuropejskiej. Funkcjonuje jako język urzędowy Polski oraz należy do oficjalnych języków Unii Europejskiej. Ocenia się, że jest mową ojczystą ok. 44 mln ludzi na świecie (w literaturze naukowej można spotkać szacunki od 39 do 48 mln). Językiem tym posługują się przede wszystkim mieszkańcy Polski oraz przedstawiciele tzw. Polonii, czyli ludność polska zamieszkała za granicą.

Zobacz więcej:

https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Język_polski

Kaszëbsczi jãzëk

mòwa z zôpôdnosłowiańsczégò karna słowiańsczich jãzëków

Kaszëbsczi jãzëk – jãzëk z zôpôdnosłowiańsczégò karna słowiańsczich jãzëków, chtërnym gôdô wiãcy jak 50 000 Kaszëbów. Kaszëbsczi je jednym z pòmòrsczich jãzëków – ò apartnym jãzëkù mòżna rzec ju w XIV stolace. Nôstarszi kaszëbsczé knédżi to Duchowe piesnie Dra Marcina Luthera i inszich naboznich męzow Szymona Krofeja z 1586 rokù, jak téż z rokù 1643 Michôła Pontanusa Mały Catechism Niemiecko Wándalski abo Slowięski. Dzysdniowò lëterackô kaszëbizna je ewòlucëją zabédowóny przez Floriana Cenôwe, wprzód w 1848 (?) – na òsta òdnalazłô w rusczich archiwach kòl kùńca XX stalata – ë w 1879 rokù w Zarés do grammatikj kasebsko-slovjnskjé mòvé, wëdóny w Pòznaniu. Badéra kaszëbiznë Friedrich Lorentz wëapartnił w kaszëbsczim jãzëkù 47 zwãków, chtërne są dzysdniowò pisóne 34 lëterama, jich dzél (ch, cz, dz, dż, rz, sz) przez sparłãczenie dwóch lëterów. W kaszëbsczim jãzëkù wëapartniómë trzë przédné dialektë, jakno:

nordowòkaszëbsczi (krézë: pùcczi, wejrowsczi,lãbòrsczi,)
westrzédnokaszëbsczi (krézë: kartësczi, dzélowò bëtowsczi)
pôłniowòkaszëbsczi (dzélowò krézë: kòscersczi, chònicczi, tëchòlsczi)

https://csb.m.wikipedia.org/wiki/Kasz%C3%ABbsczi_j%C3%A3z%C3%ABk


Pomóżmy Potrzebującym:

https://www.siepomaga.pl/